Τις  τελευταίες  ημέρες  βλέπουμε  να  εμφανίζεται  μία  έντονη  δυσφορία  των  εκπαιδευτικών  της  πρωτοβάθμιας  και  της  δευτεροβάθμιας  εκπαίδευσης, απέναντι  στην  απαίτηση  του  υπουργείου  Παιδείας  για  την  Αυτό-αξιολόγηση  των  εκπαιδευτικών  και  την  αξιολόγηση  από  αυτούς  της  σχολικής  τους  μονάδας.

    Θα  δοκιμάσουμε  να  τοποθετηθούμε  επί  του  θέματος  όσο  πιο  αντικειμενικά  μπορούμε.

    Γιατί  υπάρχει  αυτή  η  δυσφορία;

    Τι  φοβίζει  την  εκπαιδευτική  κοινότητα;

   Γιατί  την  απαιτεί  το  Υπουργείο;

    Ποια  ανάγκη  υπηρετείται  από  την  παραπάνω  αξιολόγηση;

    Το  θέμα  της   αυτό-αξιολόγησης  των  εκπαιδευτικών, δεν  είναι  καινούργιο. Έχει  επιχειρηθεί  και  στο  κοντινό  παρελθόν και  έχει  συνδεθεί  στην  μνήμη  των  εκπαιδευτικών  με  την  διαθεσιμότητα  2.700  εκπαιδευτικών  στα  καλά  καθούμενα, από  τότε  κυβερνητικά  πρόσωπα, τα οποία  κυβερνούν  και  σήμερα, ενώ  την  ίδια  περίοδο  είχαν  απολυθεί  καθαρίστριες του  Δημοσίου, με  μισθούς  600 €  και  είχαν  προσληφθεί  χωρίς  διαφανείς  διαδικασίες  επιπλέον  1500  υπάλληλοι  στην  Βουλή  των  Ελλήνων  με  αμοιβές  πολλαπλάσιες  των  καθηγητών.

    Οι  εκπαιδευτικοί  είναι  απόφοιτοι  τριτοβάθμιας  εκπαίδευσης, έχουν  προσληφθεί  με  επετηρίδα  η  με  διαγωνισμό  ΑΣΕΠ, άρα  χωρίς  πολιτικό  μέσο (χωρίς  δόντι)  και  τις  περισσότερες  φορές , μέχρι  να  καταφέρουν  να  μετατεθούν  στον  τόπο  κατοικίας  τους, εργάζονται  εκεί  που  διορίζονται  με  όρεξη, με  φιλότιμο, με  αγάπη  προς  τους  μαθητές  τους, με  οικονομική  βοήθεια  από  το  οικογενειακό  τους  περιβάλλον, αφού  η  αρχική  τους  μισθοδοσία  είναι  πολύ  μικρή  για  να  αντιμετωπιστεί  ο  βιοπορισμός  τους. Ως  προς  την  εκπαιδευτική  τους  ικανότητα, αυτή  βελτιώνεται  μέσα  από  την  εμπειρία  που  αποκτούν  διδάσκοντας, το  αντικείμενο  που  έχουν  σπουδάσει, ή διδάσκοντας άλλα  συγγενικά  με το αντικείμενο  της  επιστήμης  τους  αντικείμενα, για  να  καλύψουν  τις  εκπαιδευτικές  ανάγκες  των  σχολείων  που  υπηρετούν. Όταν  δε καταφέρουν  να  τοποθετηθούν  οριστικά,  κοντά  στον  μόνιμο  τόπο  κατοικίας  τους, οι  περισσότεροι  από  αυτούς  είναι  πνευματικά  και  οικονομικά  εξαντλημένοι και  ταυτόχρονα  , έχουν  δημιουργήσει  και  τις  οικογενειακές  τους  υποχρεώσεις  που  και  αυτές  πρέπει  να  υπηρετηθούν (παιδιά, γονείς  και  άλλα).

    Οι  μισθοί  των  εκπαιδευτικών, είναι  μισθοί  φτώχειας. Πως  τα  καταφέρνουν  να  τα  βγάζουν  πέρα; Εργαζόμενοι  είτε  σε  φροντιστήρια, είτε  σε  άλλες  εργασίες  με  άδεια  πάντα  της  Διεύθυνσης  στην  οποία  ανήκουν. Εργάζονται  δηλαδή  πολύ  παραπάνω  από  το  ωράριο  εργασίας  τους  για  να  καταφέρνουν, να  προσεγγίζουν  το  οικονομικό  επίπεδο  ζωής, στο  οποίο  είναι  δυνατό  να  υπηρετηθούν  οι  ανάγκες  τους.

     Το  Υπουργείο  Παιδείας, αντιπροσωπεύοντας  θεωρητικά, τα  συμφέροντα  του  μαθητικού  πληθυσμού, θέλει  Α Ξ Ι Ο Λ Ο Γ Η Σ Η.  Αυτή  η  αξιολόγηση  πρέπει  να  γίνεται  από  τους  ίδιους  τους  εκπαιδευτικούς! Πρέπει  να  γίνεται  κατά  την  διάρκεια  των  επαγγελματικών  διδακτικών υποχρεώσεων  των  εκπαιδευτικών, ως  επιπλέον  εργασία  από  τους  ίδιους  τους  εκπαιδευτικούς, ως  ένα  από  τα  καθήκοντά  τους.

    Από  την  άλλη  πλευρά , οι  εμπνευστές  αυτής  της    ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ, δηλαδή  τα  μέλη  του  ΙΕΠ, πληρώνονται  πέραν  του  μισθού  τους, από  τα  προγράμματα  της  Ε.Ε, για  αυτήν  την  αξιολόγηση. Δηλαδή  η  αμοιβή  των  προγραμμάτων  της  Ε.Ε, δεν  φθάνει  και  για  τους  εκπαιδευτικούς  που  θα  κάνουν  μέρος  της  δουλειάς ( θα  κάνουν  δηλαδή  την  λάντζα), φθάνει  όμως  για  τα  μέλη  του  ΙΕΠ, που  θα  δρέψουν  την  εργασία  των  άλλων!

    Επίσης  οι  εκπαιδευτικοί  κάνοντας  την αξιολόγηση  αυτή , θεωρούν  ότι  αυτοκτονούν  επαγγελματικά, αφού  θέτουν  τις  καριέρες  τους  σε  κίνδυνο! Τι  λέει  η  κοινή  λογική  του  εκπαιδευτικού: Γιατί να  αυτό-αξιολογηθώ;  Για  να  πάρουν  από  την  δουλειά  μου  αμοιβή  άλλοι και  να  κινδυνεύω  να  απολυθώ  , αφού  πιθανόν  τα  αποτελέσματα  της  εκπαιδευτικής δουλειάς  μου  δεν  θα  αρέσουν  στους  τελικούς  αξιολογητές  μου;

    Γιατί  να  κάνω  αξιολόγηση; Μήπως  θα  επενδυθούν  στην  εκπαίδευση  επιπλέον  χρήματα  για  κτιριακές  υποδομές, για  καθηγητικό  προσωπικό, για  διοικητικό  προσωπικό, για   μετεκπαιδεύσεις  των  εκπαιδευτικών, για  σχολικές  βιβλιοθήκες, για  αθλητικές  εγκαταστάσεις  των  σχολείων, για  καλλίτερη  μισθοδοσία;

     ΔΕΝ  ΘΑ  ΠΑΡΩ  ΑΥΤΟ  ΤΟ  ΡΙΣΚΟ !!!

    Δεν  έχουν  εμπιστοσύνη  οι  εκπαιδευτικοί  στην  κυβέρνηση, δεν  έχουν  εμπιστοσύνη  γιατί  δεν  υπάρχει  κανένα  σχέδιο  από την  κυβέρνηση,  για  την  ποιοτική  καλυτέρευση  της   Εκπαίδευσης  των  μαθητών. Το  μόνο  σχέδιο  που  φαίνεται  να  εφαρμόζεται,  είναι  ο  περιορισμός  των  οικονομικών  πόρων  που  διατίθενται  για  την  παιδεία  του  Έλληνα  πολίτη. Δεν  έχουν  εμπιστοσύνη  οι  εκπαιδευτικοί  στην  κυβέρνηση γιατί  όπως  λέει  και  η  παροιμία  του  λαού  μας : Ο  καμένος  στον  χυλό  φυσάει  και  το  γιαούρτι.

Παναγιωτόπουλος  Ιωάννης

Καθηγητής  Μέσης  Εκπαίδευσης.

Mέλος του κινήματος Ελευθέρων Ανθρώπων

0