Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ… Λίμνη τα δάκρυα των κροκοδείλων πέριξ του Μαξίμου και της πλατείας Κουμουνδούρου, για τον θάνατο του γιγαντιαίου μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη. Όσοι τον κατασπάραξαν εις τον επίλογο της ζωής του, όσοι τον χαρακτήρισαν ραμολιμέντο, επειδή υπερασπίστηκε το ιστορικό όνομα της Μακεδονίας, όσοι ενώπιον του Εμανουέλ Μακρόν είπαν ότι ήταν εξτρεμιστές και γραφικοί οι Έλληνες που συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα, τώρα κηρύσσουν τριήμερο πένθος για την απώλειά του. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα παραστούν στην κηδεία του οι πρώην οπαδοί του νεοναζισμού, του Άουσβιτς, του Νταχάου και του Μαουντχάουζεν οι οποίοι ζήτησαν συγνώμη όταν φόρεσαν υπουργικά κοστούμια. Θα είναι ντροπή να πλησιάσουν το φέρετρό του οι πρώην θαυμαστές του Χιτλερικού μεγαλείου, οι οποίοι εξέφρασαν τη μεταμέλειά τους, προκειμένου να ενταχθούν στη “μαύρη” Νέα Δημοκρατία του γερμανόφιλου Μητσοτάκη.

Ο Μίκης και η “Σπίθα” υπερασπίστηκαν τους αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος. Εκείνοι, ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας, τους χαρακτήρισαν “ψεκασμένους” και “εξτρεμιστές”. Όπως και τα πανελλαδικά κανάλια. Ο αθάνατος πλέον Θεοδωράκης, υπερασπίστηκε την Ελληνική – ιστορική ιδιοκτησία του ονόματος Μακεδονία. Εκείνοι, ο μεν ένας πρωταγωνίστησε στις Πρέσπες, ο δε άλλος αξιοποίησε δολίως (με απύθμενη υποκρισία) την οργή των Ελλήνων για να ανέβει στην εξουσία. Ήδη, όλοι έχουν καταλάβει τι ρόλο έπαιξαν και παίζουν. Είναι όνειδος η παρουσία τους στην κορυφή της πολιτικής ζωής, όπως και τα κροκοδείλια δάκρυά τους για τον Μίκη.

Ο Ψηλός πέθανε  υπό την σκιάν της Ακροπόλεως, λουσμένος από το υπέροχο κάλλος του Παρθενώνα, σε μέρες κατοχής, πικραμένος για όσα έβλεπε και εγκαταλελειμμένος από τους “Τσολάκογλου” αυτής της περιόδου. Ο Ελληνικός λαός, υποφέρει από τις ανατιμήσεις όλων των προϊόντων, την εκτόξευση της ανεργίας, τα παρανοϊκά lockdown, τα χουντικά ακραία περιοριστικά μέτρα και από τις πληγές που άφησαν πλημμύρες, σεισμοί και πυρκαγιές. Ο Μητσοτάκης ποδοπατά τα συνταγματικά και ατομικά δικαιώματά όλων των Ελλήνων. Παραβιάζει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο Τσίπρας σιωπά, προκρίνοντας το ίδιον πολιτικόν όφελος, έναντι των ζημιών που υφίσταται καθημερινά η πατρίδα και ο λαός μας.

Πολύ σύντομα, οι αλιγάτορες της πολιτικής ζωής θα αντιληφθούν τον τυφώνα της οργής του Ελληνικού λαού και θα θυμηθούν το τραγούδι του Μίκη: “Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς…”

0